"Donne moi de l'amour, de l'affection, des attentions car sans amour
je pète un plomb, perds la raison, passe à l'action. " Donne moi de l'amour
Strakker dan de reet van Lil'Kim, de raps scherper
dan een nagelnieuwe Kalashnikov : zo klinkt Starflam. De Luikse posse broeide
meer dan een jaar op "Donne moi de l'amour" maar de beats klinken verser
dan ooit. De boodschap klinkt anders, deze keer, want het gaat over de liefde.
Have they lost their fucking minds ? Niet in het minste. Alles is liefde
en liefde is alles : als je geen liefde krijgt kan je geen liefde gèven
en dan krijg je eenzaamheid en agressie en vervreemding, de kankers van
deze eeuw. Klinkt raar uit de mond van les mecs Liégeois, maar het klopt
natuurlijk.
Na "Survivant" (certified gold in Belgïe) nam de groep de tijd om na te
denken : 14 maanden later is "Donne moi de l'amour" een statement van subtiliteit
en intelligentie, met de smoothe flow die we van hen gewend zijn, maar toch
anders. Sonoriteit die schittert, een zee van ritmes waarvan je heupen gaan
kraken met lyrics die je verstand in brand zetten. Poëzie van de straat,
met de persoonlijke touch die we van hen gewoon zijn : elk woord heeft betekenis,
elke beat weet van wanten.
That was then : Luik ontmoet Brussel en wordt Malfrats Linguistiques om
uiteindelijk uit te komen bij het anagram Starflam (Mafrats maar omgekeerd).
"Ce plat pays" zet hen in 1997 op de kaart, maar de groep wordt incontournable
dankzij heroïsche concerten in het voorprogramma van de besten : Rage Against
The Machine, Beastie Boys, NTM en Mos Def. In 2001 is "Survivant" een vuist
in de weke onderbuik van de rap : geen flutraps over sexuele appetijt maar
teksten die verhalen over het leven zoals het is, niet zoals het is op de
set van een videoclip.
Op "Donne moi de l' amour" tapt Starflam 18 tracks lang uit allerlei soorten
vaten : ze transformeren hip-hop tot de wereldmuziek van de stad, met hun
bekende mix van militantisme dat toch poëtisch is. En zelfrelativerend :
moralisme is hen vreemd, engagement hebben ze op overschot. Op "Donne moi
de l'amour" worden de 5 m.c.'s persoonlijker dan ooit : ze zetten hun hart
en verstand op een kier en geven inkijk op wat hen drijft. Klinkt hoogdravend,
maar dat is het net niet : Starflam is een groep zonder pretentie maar met
een overschot aan relevantie.
Songs worden geassembleerd als waren het miniatuurvliegtuigjes : in de studio
(Le Chénée Palace, ex Panoramix Studio), maar ook op de slaapkamer, met
plaatjes en protools. Collages die aan de ribben plakken, druk en inventief,
swingend en mijmerend tegelijk, met de juiste refreinen en de juiste achtergrondmeiden
op de juiste plaatsen. Het geheel klinkt organisch, een lava-stroom van
gepassioneerde ritmiek. In een hip-hop-wereld die haast kantelt onder de
sexuele platitudes en de flutterigheid is Starflam een rots. En het zijn
nog Belgen ook.
Starflam : floats like a butterfly, stings like a bee.
